Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Rozmowa Mistrza Polikarpa ze śmiercią - Omówienie utworu

Jest to wiersz, który przedstawia postawę chrześcijan wobec śmierci, ze wskazaniem, iż nie istnieje żaden stan ani żadna osoba, która jest wobec śmierci obojętna lub uprzywilejowana.


Tekst dialogu zapisany został ok. 1463 roku w rękopisie Biblioteki Seminaryjnej w Płocku, zaginionym podczas ostatniej wojny. Jest to najdłuższy ze znanych średniowiecznych wierszy polskich, wzorowany na łacińskim utworze prozaicznym z XIV wieku. Polski autor korzystał jednak z tego źródła dość swobodnie, w wyniku czego powstało dzieło oryginalne i znacznie przewyższające pierwowzór pod względem wartości artystycznej.


Treść


Utwór rozpoczyna prośba skierowana przez autora do Boga o natchnienie w pisaniu dzieła. Jest to jednocześnie naszkicowanie celu całego utworu – jest on napisany dla chwały Boskiej i dla dobra ludzkiego.


Gospodzinie wszechmogący,
Nade wszytko stworzenie więcszy,
Pomoży mi to działo słożyć,
Bych je mogł pilnie wyłożyć
Ku twej fały rozmnożeniu,
Ku ludzkiemu polepszeniu!


Następnie autor kieruje do czytelników przestrogę, iż śmierć nie wybiera i nikt nie zna jej czasu ani godziny oraz że nie liczy się ona z żadnym stanem i z żadnym człowiekiem. Jest ona nieuniknioną częścią ludzkiego życia.


Wszytcy ludzie, posłuchajcie,
Okrutność śmirci poznajcie! -
Wy, co jej nizacz nie macie,
Przy skonaniu ją poznacie.
Bądź to stary albo młody
Żadny nie ujdzie śmiertelnej szkody;
Kogokoli śmierć udusi,
Każdy w jej szkole być musi;
Dziwno się swym żakom stawi,
Każdego żywota zbawi.

 

W dalszej części autor rozpoczyna opowiadanie:

Żył przed wiekami wielki mędrzec o imieniu Polikarp, który usilnie prosił Boga o łaskę ujrzenia Śmierci w jej prawdziwej postaci. Gdy modlił się pewnego dnia bardzo żarliwie w świątyni nie zauważył iż wszyscy wyszli i pozostał tam sam. Nagle jego oczom pojawiła się przerażająca